MOHSEN AZAD

آشنايي با PSA

يک متخصص کليه و مجاري اداري گفت: PSA يک ماده پروتئيني است که توسط سلول هاي غده پروستات توليد و به ميزان کم در خون تمام مردان بالغ وجود دارد، در صورتي که غده پروستات سرطاني شود مقادير زيادي از PSA توليد و وارد گردش خون مي شود از اين رو تعيين ميزان اين ماده در خون يکي از روش هاي تشخيص سرطان پروستات است.

دكتر محمد رضا نوروزي در گفت‌وگو با ايسنا، با اشاره به روش هاي تشخيص سرطان پروستات، PSA بهمراه DRE (معاينه رکتوم) را دو تست استاندارد جهت تشخيص زود هنگام سرطان پروستات در مردان دانست و گفت: افزايش PSA هميشه بعلت سرطان پروستات نيست و علل ديگري چون عفونت هاي ادراري، بزرگي خوش خيم پروستات، دستکاري مجاري ادراري مانند سيستوسکوپي، بيوپسي پروستات و غيره نيز منجر به افزايش سطح PSA در خون مي شود.

اين متخصص کليه افزود: در برخي مواقع چون افزايش سن، نژاد و يا عوامل طبيعي موجب بالا رفتن سطح PSA در خون مي شوند از اين رو وجود PSA بالا در يک مرد 70 ساله خطر کمتري براي ابتلا به سرطان پروستات است تا همان سطح PSA در يک مرد جوان. وي گفت: مردان مبتلا به بزرگي خوش خيم پروستات يا همان BPH در 25 تا 60 درصد موارد داراي سطوح افزايش يافته PSA هستند، همچنين 50 درصد مردان دچار عفونت پروستات يا پروستاتيت داراي سطوح بالاي PSA خون هستند بدون اينکه سرطان پروستات داشته باشند.

عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي تهران خاطرنشان کرد: PSA بالا به معني خطر وجود سرطان پروستات است نه ابتلاي صد درصدي. بلکه PSA نشان دهنده ضرورت انجام تست‌هاي بيشتر جهت رد يا اثبات سرطان در اين افراد است.

عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشكي تهران با بيان اينكه انجمن اورولوژي و مجمع سرطان آمريکا توصيه کرده اند که در تمام مردان از 50 سالگي بصورت سالانه PSA اندازه گيري شود.وي گفت: اگر در خانواده شخص (پدر، برادر) سابقه سرطان پروستات باشد انجام آزمايشات دوره اي براي فرد از سن 40 تا 45 سالگي ضروري است البته اين توصيه ها توسط تمام نهادهاي علمي پذيرفته شده نيست و بعضي از آنها اندازه گيري PSA را در تمامي افراد توصيه نمي کنند.

آنها معتقدند که فوايد و عيوب تشخيص زود هنگام سرطان پروستات بايد از جانب پزشک براي بيمار توضيح داده شده و سپس در صورت توافق طرفين PSA سريال براي بيمار اندازه گيري شود. دکتر نوروزي در تبيين عيوب غربالگري زودهنگام سرطان پروستات اظهار داشت: افزايش هزينة مراقبت بهداشتي، افزايش انجام بي مورد تستهاي تهاجمي (مثل يوپسي) احتمال انجام درمان غير ضروري از آن جمله است.