MOHSEN AZAD

علائم موکورمایکوزیس

علائم موکورمایکوزیس به مکانی که قارچ در بدن رشد می‌کند بستگی دارد.

به طور کلی علائم موکوماکروزیس با توجه به محل رشد قارچ متفاوت است. اما علائم رایج آن درد، تب، تنگی نفس و قرمزی و بثورات جلدی است.

علائم موکورمایکوزیس مغزی (سینوس و مغز) شامل موارد زیر است:

• تورم صورت یک طرفه
• سردرد
• گرفتگی بینی یا سینوس
• ضایعات سیاه روی پل بینی یا قسمت بالای دهان که به سرعت شدیدتر می‌شوند
• تب

علائم موکورمایکوزیس ریوی (ریوی) شامل موارد زیر است:

• تب
• سرفه کردن
• درد قفسه سینه
• تنگی نفس

علائم موکورمایکوزیس پوستی :

• می‌تواند به صورت زخم و تاول دیده شود و ناحیه زخم می‌تواند سیاه رنگ شود.

علائم دیگر شامل

• درد
• گرما
• قرمزی بیش از حد یا تورم در اطراف زخم است.

یک نمونه از زخم های فرد مبتلا به موکورمایکوزیست پوستی

علائم موکورمایکوزیس دستگاه گوارش شامل موارد زیر است:

• درد شکم
• تهوع و استفراغ
• خونریزی دستگاه گوارش

علائم موکورمایکوزیس منتشر:
به طور معمول در افرادی رخ می دهد که قبلاً از بیماری‌های پزشکی دیگر بیمار بوده اند‌، بنابراین شناختن علائم مربوط به موکورمایکوزیس ممکن است دشوار باشد.
بیماران مبتلا به عفونت منتشر شده در مغز می‌توانند دچار تغییر وضعیت روانی یا کما شوند.

افراد در معرض خطر

موکورمایکوزیس نادر است‌، اما بیشتر در بین افرادی که مشکلات بهداشتی دارند یا داروهایی استفاده می‌کنند که توانایی بدن در مبارزه با میکروب‌ها و بیماری‌ها را کاهش می‌دهد‌، مشاهده می‌شود.
گروه خاصی از افراد بیشتر به موکورمایکوزیس مبتلا می‌شوند‌، از جمله افرادی که شرایط یا بیماری‌های زیر را دارند:

• دیابت
• سرطان
• پیوند عضو
• پیوند سلول‌های بنیادی
• نوتروپنی (تعداد کم گلبول‌های سفید خون)
• استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئید
• مصرف داروی تزریقی
• آهن زیاد در بدن (اضافه آهن یا هموکروماتوز)
• آسیب پوست به دلیل جراحی‌، سوختگی یا زخم
• نارس بودن و وزن کم هنگام تولد (برای موکورمایکوزیس دستگاه گوارش نوزادان)

چگونه شخصی به موکورمایکوزیس مبتلا می‌شود؟

انتقال از طریق استنشاق‌، تلقیح یا بلعیدن ‌هاگ از محیط صورت می‌گیرد.
به عنوان مثال‌، اشکال ریه یا سینوسی عفونت می‌تواند پس از استنشاق اسپورها از هوا در فرد ایجاد شود.
عفونت پوستی می‌تواند پس از ورود قارچ به پوست از طریق خراش‌، سوختگی یا نوع دیگری از آسیب پوستی رخ دهد.
اگرچه بیشتر موارد شیوع بیماری پراکنده است‌، اما شیوع مرتبط با برخی از ابزارهای مراقبت بیماری مثل چسب زخم و بانداژها‌، چوب‌های معاینه ی گلو، ملحفه‌های بیمارستان‌، و همچنین فیلتراسیون نامناسب هوا‌، تجهیزات پزشکی غیر استریل و رطوبت ساختمان ارتباط دارد.
بیشتر افراد هر روز با اسپورهای میکروسکوپی قارچ در تماس هستند‌، بنابراین احتمالاً جلوگیری از تماس با مورکومایست‌ها کاملاً غیرممکن است.
این قارچ‌ها برای اکثر مردم مضر نیستند. با این حال‌، برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند‌، تنفس در اسپورهای موکورمیسیت می‌تواند باعث ایجاد عفونت در ریه‌ها یا سینوس‌ها شود که می‌تواند به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابد.

آیا موکورمایکوزیس مسری است؟

خیر. موکورمایکوزیس نمی‌تواند بین افراد یا بین افراد و حیوانات گسترش یابد.

انواع قارچ‌هایی که باعث ایجاد موکورمایکوزیس می‌شوند

چندین نوع مختلف قارچ می‌تواند باعث ایجاد موکورمایکوزیس شود.
به این قارچ‌ها موکورمیست گفته می‌شود و از راسته علمی‌Mucorales هستند.
رایج ترین انواع ایجاد کننده موکورمایکوزیس‌، گونه‌های Rhizopus و گونه‌های Mucor است.
نمونه‌های دیگر شامل گونه‌های Rhizomucor‌، گونه‌های Syncephalastrum‌، Cunninghamella bertholletiae‌، Apophysomyces‌، Lichtheimia‌، Saksenaea و Rhizomucor است.

چگونه موکورمایکوزیس تشخیص داده می‌شود؟

پزشک هنگام تشخیص موکورمایکوزیس‌، سابقه پزشکی‌، علائم‌، معاینات بدنی و آزمایشات آزمایشگاهی شما را در نظر می‌گیرند.
پزشکان هنگامی‌که گمان کنند شما در ریه‌ها یا سینوس‌ها به بیماری موکورمایکوزیس مبتلا هستید، ممکن است نمونه ای از مایعات را از سیستم تنفسی نمونه برداری کرده و به آزمایشگاه بفرستند.
همچنین پزشک شما ممکن است نمونه برداری از بافت را انجام دهد که در آن نمونه کوچکی از بافت آسیب دیده در آزمایشگاه برای اثبات موکورمایکوزیس در زیر میکروسکوپ یا در یک کشت قارچی مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد.
همچنین ممکن است نیاز به آزمایش‌های تصویربرداری مانند سی تی اسکن از ریه‌ها‌، سینوس‌ها یا سایر قسمت‌های بدن خود داشته باشید که این امر به محل آلودگی مشکوک بستگی دارد.
تشخیص قطعی موکورمایکوزیس معمولاً نیاز به شواهد هیستوپاتولوژیک یا کشت مثبت از یک نمونه از محل عفونت دارد.
تکنیک‌های مبتنی بر DNA برای کشف بیماری امیدوار کننده هستند اما هنوز به طور کامل استاندارد یا از نظر تجاری در دسترس نیستند

چگونه می‌توانیم خطر ابتلا به موکورمایکوزیس را کاهش دهیم؟

جلوگیری از تنفس ‌هاگ قارچ کار دشواری است زیرا قارچ‌هایی که باعث ایجاد موکورمایکوزیس می‌شوند در محیط رایج هستند. هیچ واکسنی برای جلوگیری از موکورمایکوزیس وجود ندارد.
برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند‌، ممکن است برخی از راه‌ها برای کاهش احتمال ابتلا به موکورمایکوزیس وجود داشته باشد.

• از خود در برابر محیط محافظت کنید.

توجه به این نکته مهم است که اگرچه این اقدامات توصیه می‌شود‌، اما اثبات نشده است که از موکورمایکوزیس جلوگیری می‌کند.

• سعی کنید از توقف در مناطقی که گرد و غبار زیادی مانند محل‌های ساخت و ساز یا حفاری دارند خودداری کنید و در صورت لزوم تردد یا توقف در این مناطق از ماسک‌های مخصوص استفاده کنید.
• پس از طوفان و بلایای طبیعی از تماس مستقیم با ساختمان‌های آسیب دیده خودداری کنید.
• از فعالیت‌هایی که در تماس نزدیک با خاک یا گرد و غبار است مانند کار در حیاط یا باغبانی خودداری کنید.

اگر این امکان وجود ندارد ،

• هنگام انجام فعالیت در فضای باز مانند باغبانی‌، حیاط یا بازدید از مناطق جنگلی‌، از کفش‌، شلوار بلند و پیراهن آستین بلند استفاده کنید.
• هنگام دست زدن به موادی مانند خاک‌، خزه‌، یا کود‌، از دستکش استفاده کنید.

پوشش مناسب حین باغبانی و کارهای ساختمانی از راه های پیشگیری ابتلا به انواع بیماری های قارچی است.

• برای کاهش احتمال ایجاد عفونت پوستی‌، در صورت ایجاد آسیب پوستی محل جراحت را با آب و صابون به خوبی تمیز کنید‌، به خصوص اگر در معرض خاک یا گرد و غبار قرار گرفته باشند.
• داروی ضد قارچ. اگر در معرض خطر ابتلا به موکورمایکوزیس هستید (به عنوان مثال‌، اگر پیوند عضو یا پیوند سلول بنیادی انجام داده اید)‌، ارائه دهنده خدمات بهداشتی درمانی شما ممکن است برای جلوگیری از موکورمایکوزیس و سایر عفونت‌های کپک‌، دارو تجویز کند.

عواقب

پیش آگهی کلی به عوامل مختلفی از جمله سرعت تشخیص و درمان‌، محل عفونت و شرایط زمینه ای بیمار و میزان سرکوب سیستم ایمنی بستگی دارد.
میزان کلی مرگ و میر تقریباً ۵۰٪ است‌، اگرچه شناسایی و درمان به موقع می‌تواند منجر به نتایج بهتری شود.

چگونه موکورمایکوزیس درمان می‌شود؟

موکورمایکوزیس عفونت جدی است و باید با داروهای ضد قارچی تجویز شود‌، معمولاً آمفوتریسین B‌، پوساکونازول یا ایزاوکونازول موثر هستند.
این داروها از طریق تزریق وریدی یا از طریق خوراکی تجویز می‌شوند.
سایر داروها از جمله فلوکونازول‌، ووریکونازول و اکینوکاندین‌ها در برابر قارچ‌هایی که باعث موکورمایکوزیس می‌شوند موثر نیستند.
غالباً‌، موکورمایکوزیس نیاز به جراحی برای بریدن بافت آلوده دارد.
اثربخشی سایر درمان‌ها مانند اکسیژن درمانی‌ هایپرباریک نامشخص است اما در شرایط خاص مفید بوده است.

موکورمایکوزیس چقدر شایع است؟

موکورمایکوزیس نادر است‌، اما تعیین تعداد دقیق موارد دشوار است زیرا هیچ نظارت ملی در ایالات متحده وجود ندارد.
برآورد مبتنی بر جمعیت برای موکورمایکوزیس از نظارت آزمایشگاهی در خلیج سانفرانسیسکو طی سالهای ۱۹۹۲-۱۹۹۳ به دست آمد و نرخ سالانه ۱.۷ مورد را در هر ۱ میلیون نفر پیشنهاد کرد.
با نظارت احتمالی در میان ۱۶۸۰۸ گیرنده پیوند که طی ۲۳-۲۰۰۱ در ۲۳ موسسه انجام شد‌، مشخص شد که موکورمایکوزیس سومین نوع شایع عفونت قارچی تهاجمی ‌در گیرندگان پیوند سلول‌های بنیادی است و ۸٪ از کل عفونت‌های قارچی مهاجم را تشکیل می‌دهد.

مرگ بر اثر موکورمایکوزیس

موکورمایکوزیس غالباً یک عفونت تهدید کننده زندگی است.
مروری بر موارد موکورمایکوزیس منتشر شده میزان کلی مرگ و میر ناشی از ۵۴٪ را نشان داد.
میزان مرگ و میر بسته به شرایط زمینه ای بیمار‌، نوع قارچ و محل بدن متغیر است (به عنوان مثال‌، میزان مرگ و میر در بین افراد مبتلا به عفونت سینوسی ۴۶٪‌، برای عفونت‌های ریوی ۷۶٪ و برای موکورمایکوزیس منتشر ۹۶٪ بود)