MOHSEN AZAD

پروفسور آلن کارپنتر، سرپرست این تیم می گوید: تلاش من این بود که همه اجزای این قلب مصنوعی به صورت یک پروتز واحد در بدن بیمار کار گذاشته شود. به مهندسی پزشکی پیشرفته ای احتیاج داشتیم که همه چیز را تا حد ممکن در اندازه کوچک طراحی کند تا همه اجزا بتواند در پروتز جا بگیرد.

چالش اصلی در ساختن قلب مصنوعی، انطباق پروتز با حرکات طبیعی بدن است. در این قلب مصنوعی حسگرهایی وجود دارد که حرکات بدن را ردیابی و شناسایی کرده و به پروتز انتقال می دهد.

ساخت این قلب مصنوعی امید بزرگی برای ۱۰۰ هزار نفر در سراسر دنیا است که در انتظار دریافت و عمل پیوند قلب هستند.

کاندیداهای دریافت قلب مصنوعی معمولاً “بیمارترین بیماران” هستند. یعنی در شدیدترین حالت ناراحتی قلبی به سر می برند.

پیوند قلب مصنوعی تنها هنگامی انجام می شود که کاندیدای پیوند حائز تمامی شروط زیر باشد:

- در حادترین مرحله بیماری قلبی باشد‏.‏
- امید به زندگی در وی کمتر از ۳۰ روز برآورد شده باشد.‏
- هیچ امکانی برای دریافت قلب طبیعی وجود نداشته باشد.‏
- هیچ راه درمانی جایگزینی در دسترس نباشد.‏

سایز قفسه سینه بیمار با ابعاد قلب مصنوعی همخوانی داشته باشد. این شرط از طریق عکس برداری ‏CAT Scan‏ و ‏X-Ray‏ بررسی می شود. عکس‌های بدست آمده با استفاده از یک برنامه کامپیوتری به نام ‏CAD‏ برای نوعی اندازه‌گیری مجازی، بازسازی می شوند.۲ این نرم افزار قلب طبیعی را به صورت مجازی حذف کرده و ‏AbioCor‏ را مجازاً در قفسه سینه قرار می دهد و در صورت همخوانی ابعاد، اجازه پیوند داده می شود.

لازم به ذکر است در سال ۱۹۸۲، نمونه اولیه ای از یک قلب مصنوعی توسط ‏Paul Winchel‏ طراحی شد.اما استفاده از آن در بدن یک انسان کاری مخاطره آمیز به نظر می رسید. در نهایت جراح متبحری به نام دکتر ‏William Devries‏ از دانشگاه ‏Utah‏ آمریکا تصمیم به انجام این پیوند گرفت. او این دستگاه را ‏Jarvik-۷‎‏ نامید. این نخستین ماشینی بود که می توانست به طور دائم جایگزین قلب شود. بیمار دریافت کننده پیوند، دندانپزشکی ۶۱ ساله به نام ‏Barney Clark‏ بود. شانس زندگی او در صورت عدم دریافت پیوند، کمتر از سی روز پیش بینی می شد. جراحی با موففیت انجام شد و کلارک ۱۱۲ روز زنده ماند.

یکی از ویژگی های ‏Jervik-۷‎‏، به کارگیری نوعی فلز مخصوص در حفرات داخلی آن بود. خون در برخورد با این نوع فلز منعقد شده و لایه ای در داخل حفرات تشکیل می داد. این امر سبب تسهیل حرکت خون در قلب می شد.‏

عملکرد‎ Jarvik-۷‎همانند پمپ هوا طراحی شده بود و برخلاف مدل پیشرفته امروزی، لازم بود چندین رشته سیم از بدن بیمار بیرون آمده و به منبع نغذیه خارجی متصل شود. طبیعی ترین پیامد این طراحی، بروز عفونت های متعدد در محل عبور سیم ها از پوست بود. پیش از توقف تولیدJarvik-۷‎‏، از آن در چندین بیمار دیگر نیز استفاده شد. اما به علت بروز مشکلات فنی نظیر خطاهای مکانیکی و حجم بسیار بزرگ دستگاه، تولید آن متوقف شد.‏

دو کشف اساسی در تولید قلب های مصنوعی مدرن نقشی کلیدی به عهده داشتند. مورد اول تولید پوریه ضد انعقاد است که در لایه بیرونی قلب مصنوعی استفاده می شود و احتمال پس زده شدن آن را از سوی سیستم ایمنی و بافت های اطراف به حداقل می رساند. کشف مهم دیگر، اختراع سیستم منبع تغذیه قابل کاشت درون بدن است که هیچ گونه حرارتی در بافت های اطراف خود ایجاد نمی کند. این دو کشف از ابداعات فردی به نام ‏Hiroaki Harusaki‏ است.