خاک پایت بوسه گاهم بود و بـس
 
                 بـر سـر راهـت نـگاهم بود و بـس

                                ای نگاهــت تکــیه گـاه خـستگی

                                                 عشــق تـو تنها گناهم بود و بـس    


گـمانم اشک هایم را نــم دیوار می فهمد

شکستن زیر باران را خـم دیوار می فهمد

تمام حرف های خیـس و تب دار نگاهم را

سکوت تلخ و گنگ و مبهم دیوار می فهمد

من ازوقتی که لبخندم ترک برداشت فهمیدم

زبانــم را شـکاف پر غــــم دیوار می فهمد


تو اگر باز کنی پنجره ای سمت دلـت

میتوان گفت که من چلــچله لال توام

مثل یک پوپک سرمازده در بارش برف

                                                    سخت محـتاج به گرمای پر و بال توام

آنقــدر با آتـــش دل ســــاختم تا ســوختم

بی تو ای آرام جــان یا ساختم یا ســوختم

سرد مهری بین که کس بر آتشـم آبی نزد

شور بختی بین که در آغـوش دریا سوختم    



قاصدک ٬حرف دلــــم را تو فقط میدانی

نامه عاشــــقی ام را تو فقط میـخوانی

قاصدک همه رفتند کسی با من نیـست

تــو بـــگو باز چــرا بـا مــن مـی مـــانی   


امــــشب ای ناز چه دلتنگ نگاهـــت شده ام

باز ای مـــونس من چشم به راهــت شده ام

برق چشمان تو امـــشب به سکــــوتم خنديد

چون که ديوانه ی آن چهره ی ماهت شده ام
موضوعات مرتبط: مطالب عاشقانه

تاريخ : شنبه ۱۳۹۰/۱۱/۲۲ | 10:25 PM | نویسنده : محسن آزاد |